Сүхбаатар аймгийн Наран суманд амарч явахдаа нэгэн хүүтэй танилцсан юм. Намайг гадаа нарлаж суутал нэгэн жаахан бор жаал уурга унан дуулангаа тоглох аж. Хүүгийн нэрийг З.Анандсугар гэнэ. Хэвлүүхэн тэр жаал бид хоёр түүний дуулж байсан дууны үгнээс үүдэлтэй яриа өрнүүлсэн юм.

Дэлхийн нэг, хоёрду­гаар дайн гэдэг шиг Мон­гол Улсад дайны хэм­жээнд тооцохоор зүйл бол эх адаггүй олон бая­рууд. Нэг баярын да­рамт­наас нөгөөд шилж­сээр жилийн дөрвөн улир­лыг өнгөрөөдөг улс орон манайхаас өөр хаа­на ч алга. Нэгдүгээр дайн нь хоёр оны заагт тохиох нүсэр их архидалт буюу шинэ жил. Хоёрду­гаар дайн нь цагаан сар.

Эцгийгээ хүү нь алж гэнэ. Согтуу нөхөр нь эхнэрээ хутгалж алж гэнэ. Бяцхан жаалууд архи ууж нас барж гэнэ. Тэр жаалын ээж нь архичин гэнэ. Согтуу жолооч хүүхэд дайрч алж гэнэ. Ээжийгээ согтуудаа аймшигтайгаар хороож гэнэ. Өдөр бүр эцэс төгсгөлгүй архинаас үүдэлтэй, согтуугийн балгаар үйлдсэн сэтгэл сэрхийлгэм гэмт хэргийн аймшигт мэдээллүүд сонстож байна.

Ингэж хэлэх шалтгаан байгааг нийслэлчүүд бид мэднэ.

Твитерт нэгдээд хэдэн сар болж байна. Нэг ёсондоо жиргээчин болчихлоо. Энд ерөөсөө бичихгүй сэдэв гэж алга. Хөгжлөөр ирсэн бас нэг шинэ ертөнцөд хөл тавьснаас хойш тэдний нэг болоодохсон хойно нийтийн жишгээр ёсыг нь дагалаа. Ертөнцийн хуу­ль­тай л адил авах, гээх аль, аль нь энд байна.

Манай сонины өнгөрсөн баасан гаригийн дугаарт нэрт нийтлэлч Ж.Гангаа “Хувийн хэвшил байшин барих нь онц хүнд гэмт хэрэг үү” гэсэн асуудал дэвшүүлсэн нийтлэл бичсэн. Том нийтлэлч том дуугарч дээ гэж бодогдлоо.