Сонгинын бургас, Туул голын доод хөндий өнгөрөгч 8 дугаар сарын 25-ны Бямба гаригт хөл хөдөлгөөн, хөгжөөн цэнгүүгээр бялхав.

Гадаад бодлого-олон улсын харилцааны судалгааны ажлаар Энэтхэгт явж байхдаа Нью Дели хотын төвд орших India Gate буюу Энэтхэгийн хаалганд (Индиа гэйт) албан шугамаар ба хувиараа хоёр удаа зочиллоо.

Ямар чөтгөр нь бие даагч энэ удаа баараггүй гээд үзмэрдчихсэн юм, бүү мэд. Бие даагчид дээр санал тоолох болохтой зэрэг компьютерын алдаа гардаг нь ч юу юм. Бас хэт олуулаа орж саналуудыг ёстой нэг хувааж тарамдуулснаа ч хүлээн зөвшөөрөх хэрэгтэй мэт.

”Бид иргэншсэн үү?” гэдэг мухар асуулт тулгалаа гэж бүү бод! Байхгүй учраас л энэ асуудлыг зориглон хөндөх гэж байна

... 1938 оны сүүлчээс эх орны зүүн хязгаар улам түгшүүртэй болж, японы милитаристуудын түрэмгийлэх аюул нөмөрч байсан үед манай армид боловсрол, мэдлэгтэй дарга нар их үгүйлэгдэж байсан учир Бүх цэргийн жанжны тушаалаар төгсөх ангиудыг хугацаанаас нь өмнө төгсгөх болсон юм.

Айлчлалын цаана ядаж тэнд суугаа монгол иргэдэд үзүүлэх эерэг нөлөө, элдэв хөнгөлөлт, ажлын байр, орлого гэдгийг айлчлалын үед бодож тооцож үзсэн үү? Төрийн дээд түвшний айлчлалын цаана хоёр улсын жинхэнэ хамтын ажиллагаанд эерэг сүүдэр тусч, тэр нь худалдаа-эдийн засаг, хөрөнгө оруулалтын (нөгөө мөнгө чинь!) хамтын ажиллагаагаар баяжина, тэр нь удтал үргэлжилнэ гэдгийг тэвчээртэй хүлээх ур ухаан алга уу, монголчууд минь?