Ихэнх улс орнуудын ард түмэн хоорондоо “Саа­халт айлын санаа цуг” агаад амьдралын хэв маяг, хэл ус нь өчүүхэн ялгаатай байх юм билээ. Манай ард иргэд уртаа­шаа хоёрхон хөрштэй боловч тэднээсээ тэс өөр ертөнцтэй. Энэ нь сайн юм уу, муу юм уу хэлж мэдэхгүй юм. Ялангуяа хятадуудтай зайгаа барьж явсан тулдаа л өнөөдөр уусчихалгүй туурга тусгаар яваа гэдэг.

Баабар “Гадаадын хөрөнгө оруулалтын адал явдал”-ын үнэн түүхийг цувралаар бичиж нийтийн өмнө дэлгэж байна. Ардчиллын буянаар бид дэлхийтэй хөл зэрэг­цэн алхдаг болоод хорь гаран жил боллоо. Мэдээж гадаадын болгон сайн гэх гээгүй. Гэвч шинэ ханд­лагыг үгүйсгэгч ялангуяа “барууны” гэсэн хаягтай болгоныг царцаах гэсэн оролдлого сүүлийн үед илт анзаарагдах болсон.

Манай орны өргөн уудам нутгийн далан хувьд гол горхи байдаггүй. Хэрэв худаг гаргаагүй , газрын гүнд ус байдаггүй бол хэрэгцээгүй гэсэн үг.

Өнөөдөр “Малчид хотоо хар­луулжээ” гэх хэллэг оновчгүй ха­рагдаж байна. Хөдөөгүүр хар бор дулаахан хоттой, мал сүрэг налай­сан амьдрал бараг алга болжээ. Энэ тухай замын тэмдэглэл­дээ өгүүлсүү.

Энэ дууг бид дахиад лав мянган жил дуулах байх аа. Энгийн үгтэй, хоолой авьяас төдийлөн нэхэхгүй, хөгшиддөггүй, залууддаггүй гагцхүү дуулагч нь “Би монгол хүн” гэдгээ мэддэг байхад л болоо.

Юм болгоныг мэдэх ал­багүй. Мэдэхийн ч арга­гүй. Харин ажил мэргэж­лээсээ гадуур зайлшгүй мэдэж байх чухал зүйл бол өөр­тэйгээ танилцах явдал юм.