Шинэ он гарлаа...Тэртэй тэргүй цөмөөрөө л мэдэж байгаа л даа. Гэхдээ аливаа бичлэгийг эхлүүлэхийн зовлонг мэддэг хүн бол энийг ойлгоно. Юм бичихэд хамгийн амаргүй нь эхний болон төгсгөлийн өгүүлбэр л байдаг. Ялангуяа эхний өгүүлбэр. Төгсгөлийг бол тун арга ядахад “Ингэсгээд өндөрлөсүгэй”, “Үргэлжлэл бий” гэхчлэнгээр дуусгаад хаяж болж байгаа юм.

Хүн болгонд ойлгодог юм байдаг. Зарим улстөрч “Би нэг л юмыг ойлгосонгүй” гэж ирээд л сүрхий царайлж харагддаг. Гэтэл нөгөө зүтгэлтэн нь “Би нэг л юмыг ойлголоо” гэж ирээд мэтгэж үзэгддэг. Хоюулаа мундаг. Эхний этгээд нэгээс бусад бүх юмыг ойлгож байхад нөгөө нь ядаж нэг юм ойлгочихоод сууж байх жишээний. Гэтэл мань мэтэд бол ойлгогдох юм нэг ч үгүй болоод байдаг.

Сая тэр ухаалаг иргэний үнэмлэх гэж хэсэг айлгаад ашгүй намжлаа.

Чингэс хаан бол монголчуудын хувьд Бурханы нэгдүгээр орлогч, заримдаа босстойгоо ч байр сууриа булаалддаг нэгэн.

Монгол хүн ядуу байж чадна, хоорондоо эвтэй болон эвгүй ч байж чадна. Харин уяан дээр үүрсэн эзнээ хүлээх аргамаг хүлэггүй байж чадахгүй. Монгол хүн эрхчөлөөгүй, шударга ёсгүй байхыг цаг нь иртэлтэсэж чадна, харин дуртай үедээ хэрэн одох эрхгүй байж чадахгүй. Монгол хүн бусдын эрхшээлд байхыг даваад гарч чадна, харин дуртай газраа гэрээ барих боломжгүй байж үл чадна.

-За даа энийг л чухамдаа УРЛАГ гээд байгаа юм шүү дээ гээд хүнд заачих юм үнэн хэрэгтээ байдаггүй гэнэ. Харин уран бүтээлчид л гэж байдаг аж. Гомбрих ингэж захисан байна.